Kayseri’nin Sokağında Bir Akşam
Akşamüzeri Kayseri’nin taş sokaklarında yürürken, elimde günlük defterim, düşüncelerim birbirine karışmıştı. İçimde hem bir telaş hem bir boşluk vardı; bazen insanın ruhu böyle kendi kendine çarpışır. O gün babamın anlattığı eski bir anı kafamda dönüyordu: “Çocuk, sen bilmezsin ama çiftetelli… bizim Anadolu’nun ruhudur,” demişti. Çiftetelli, dedesi köyde çalarken annesinin gözleri dolardı, diye eklemişti.
Ben de o gün, o eski melodiyi, hem duygusal hem enerjik bir şekilde hissetmek istiyordum. Kayseri’nin dar sokaklarından birinde, küçük bir kafede oturmuş, pencere kenarında yağmur damlalarını izlerken, içimdeki boşluk bir anda heyecana dönüştü. Çiftetelli… bir yörenin değil, bir kalbin ritmi gibi geldi bana.
İlk Nota, İlk His
Kafede otururken telefonum çaldı; eski bir arkadaşım mesaj atmıştı: “Çiftetelli gecesi var, gelmek ister misin?” İçi kıpır kıpır oldum. Evet, belki de özlemini çektiğim şey buydu: bir anı, bir ritim, bir duygu. O gece Kayseri’nin küçük bir köşesinde, bir grup insan sazıyla, bağlamasıyla, davulu ve ritmiyle buluşacaktı.
Salona girdiğimde içerisi çok sıcak ve samimiydi. İnsanlar birbirine gülümsüyor, yaşlılar gençlerle sohbet ediyor, herkes kendi öyküsünü ritimle birleştiriyordu. Çiftetelli hangi yöreye ait? diye sorsanız, cevabım şudur: Anadolu’nun kalbinden, duyguların birleştiği her köşesinden… Ama o gece bana Kayseri’nin içinden çıkmış gibi geldi.
Ritmin İçinde Kaybolmak
İlk saz sesi duyulduğunda kalbim hızla çarpmaya başladı. Elimle masayı ritim tutuyor, ayağımı farkında olmadan sallıyordum. İçimde bir heyecan, bir umut vardı; sanki yıllardır biriktirdiğim tüm duygular bir anda dışarı çıkıyordu. Çocukluğumun küçük anıları, kaybolmuş umutlar, hayal kırıklıkları… hepsi notaların arasında bir şekilde yankılanıyordu.
Bir çiftetelli parçası başladığında, genç bir kadın yanımda dans etmeye başladı. Göz göze geldik, ama utanmadım, çünkü bu müzik insanın duygularını saklayamadığı bir dil. O an hissettiğim, sadece müzik değil, kaybolmuş bir parçanın tekrar bulunması gibiydi.
Hayal Kırıklıkları ve Umut
Dışarıda Kayseri’nin sokakları yağmurla parlıyordu, içimde ise bir fırtına vardı. Son zamanlarda hayal kırıklıklarıyla dolu günler geçirmiştim; işte, insanlar, ilişkiler… Ama o gece, çiftetellinin ritmi bana şunu fısıldadı: Hayat devam ediyor, duygularını saklama, bırak aksın.
Müziğin sonunda oturup çayımı yudumlarken düşündüm: ne kadar çok duyguyu bastırıyoruz. Ama çiftetelli… işte o ritim, o melodi, her şeyi unutturuyor. İnsan kendini bir an için özgür hissediyor, kendi hikâyesinin baş kahramanı gibi.
Kayseri’de Bir Anı
O gece eve dönerken yağmur durmuştu. Elimde günlük, kafamda ritimler… İçimde hem bir boşluk hem de bir doluluk vardı. Çiftetelli hangi yöreye ait? sorusuna cevap verirken, artık sadece coğrafi bir yanıt vermek istemedim. Bu müzik, duyguların, anıların, umutların ve hayal kırıklıklarının birleştiği bir yerden geliyordu. Kayseri’nin taş sokaklarında, eski kafelerde, insanların kalbinde…
O geceden sonra her şey değişti. Artık kendimi daha açık, daha cesur hissediyordum. Günlüklerimde yazdığım her cümle, çiftetellinin ritmiyle bir bağlantı kuruyordu. İnsan bazen sadece bir melodide kendini bulur, bazen bir ritimde geçmişle barışır. Ben de o gece öyle buldum.
“Çiftetelli hangi yöreye aittir” hakkındaki meraklarınızı giderebildiysek ne mutlu bize. Cuka ailesi olarak her zaman yanınızdayız!
Çiftetelli ve Ben
Şimdi yazarken bile kalbim hızlı çarpıyor. Çiftetelli sadece bir oyun havası değil; bir hikâye, bir duygu, bir umut kaynağı. Kayseri’de yaşayan 25 yaşında bir genç olarak, hayatın karmaşasında kaybolmuş hissettiğim anlarda bile, bir çiftetelli melodisi bana yol gösteriyor.
Belki bir gün, başkaları da bu ritmi duyacak, kendi hikâyelerini bulacak. Ama benim için o gece, Kayseri’de, küçük bir kafede, sıcak bir melodide, içimdeki tüm duyguların serbest kaldığı an oldu. İşte çiftetelli böyle bir şey: coğrafyanın değil, kalplerin müziği.
O günden sonra her yağmur damlası, her taş sokak, her kahve kokusu bana o akşamı hatırlatıyor. Ve ben, kalbimi saklamadan, duygularımı notalarla ifade ederek yaşamaya devam ediyorum.